نشستم تا تنها تماشاگر باشم.

چراغ ها را که خاموش کردند، فهمیدم روی صندلی ها بند نمی شوم. تصویر را حتی از مانیتور کوچک آن اتاق تاب نیاوردم. اشتیاق دیدن همه چیز و از دست ندادنشان را وقتی عکس ها پشت هم ردیف می شدند، میان بغض ناگهانیم گم کردم و دویدم تا کسی نبیند، تا کسی نفهمد که منِ خسته از همه ی هفته ها و روزها و آمد و شد ها، چه دلتنگ شده ام.

صحنه ها دوباره و چند باره تکرار می شوند. همان اتاق هنر به هم ریخته که شاید تفاوتش با یک سال و نیم پیش در این باشد که آدم های متفاوت تری به آن رفت و آمد کرده اند و دیگر صاحب و سرپرستی ندارد؛ همان آدم ها که تفاوتشان در یک شکل نبودن لباسشان است و همان زمان، که فقط دیگر  زمستان نیست و پاییز است و جشنی که دیگر ادامه ای ندارد بلکه آخرین است و حقیقت این آخر بودن، تمام شدن، همه ی صحنه را به هم می ریزد.

می خواهم همه ی آدم ها را میان تاریکی آشنای آن حیاط کوچک پیدا کنم. این بار عید نیست که بعد از تعطیلات پانزده روزه، باز همه ی دویست و خرده ای نفرشان را ببینی و بدانی هنوز هم روزهای زیادی در پیشند که کنارت روی همین زمین خواهند نشست و ناهار خواهند خورد و راه خواهند رفت و حرف خواهند زد و تو که به همه ی این ها عادت کرده ای، ساده از کنار این بودن ها خواهی گذشت تا روز بعد و روزهای بعد برسند و بعد، برسد به این نقطه ی آخر.

من حتی حلقه ها را رها می کنم. خستگیم مجال دویدن و خواندن نمی دهد. گلویم می سوزد و چشم هایم درد می کنند و پاهایم توان ایستادن را هم ندارند و با این حال، دلم می خواهد هیچ کس را، هیچ چیز را، از دست ندهم و می دانم که نمی شود، نمی توانم... حتی یافتن آدم های مهم را هم کنار می گذارم و می فهمم همه چیز را فدای خستگیم کرده ام.

این که همیشه می دانی برمی گردی و باز کار دیگری خواهی کرد، آن هم با وجود همه ی تجربه هایی که شاید خیلی هم خوشایند و دلخواه نیستند، دلت را به تکاپوی دیگری خوش می کند.

وقتی دوباره میان همه ی آن آدم ها که روی سن سرود می خوانند گم می شوم و چشم دوخته ام به او که هرگز نتوانسته میان این جمع، این پایین بایستد، برای گم نکردن کلمه هایی که خود در سرودنشان نقش داشته ام، این فکر را  که دیگر هرگز با همه شان اینجا نخواهم ایستاد پس می زنم تا از آهنگ جا نمانم.

فکر ساده گذشتن از کنار لحظه لحظه های زندگیم، بی این که واقعا فهمیده باشمشان آزارم می دهد. دل خوش می کنم به همه لحظه های خوبی که بوده اند و نمی فهمم چه می شود خلق تنگ و خستگی و گله هایم ناپدید می شوند و دلتنگ تک تک آدم هایی می شوم که می پنداشتم جای خالی نبودنشان را هرگز از یاد نمی برم. می گویم که راضیم از آن دو صفحه ی پر گله و ته دلم می دانم که نیستم و دلم می خواهد حالا که همه چیز تمام شده، برگردم و چیز دیگری برای آن ابتدا بنویسم تا مبادا کسی دلش بگیرد.

وقتی از آن در عبور می کنم، می دانم که فردایی نیست تا بعد از خستگی امروز، باز همگی جمع شویم و در کنار هم، از خوبی و بدی آنچه آن شب گذشته بگوییم. می دانم که از این به بعد، دیدن و شنیدن حرف آدم های مهم زندگیم سخت می شود و من فقط، بغضم را نگه می دارم که نترکد از خجالت این که چرا در تمام این هفت سال، دانسته ها را انبار کرده ام و فهمیدن را گوشه ای، جا گذاشته ام.