رفته ای...؟باور کنم که دیگر نیستی، با آن لبخند، با چشمانی که معلم زبانمان نگاهشان را خاص می خواند و می درخشیدند همیشه...؟و همه چیز در سادگی این اتفاق خلاصه نمی شود، در بهتی که جای خالی تو را پر کرده است، با خلاء، خلائی از جنس واقعیت.

رفته ای انگار و این حقیقت است یا واقعیت، نمی دانم، شاید هر دو. از آن جنس اتفاق هایی که نه هضم می شوند و نه درک و تکراری هم هیچ وقت. شاید مرگ، تنها حقیقتی باشد که عادت نمی شود.

می خواهم چنگ بزنم به همه ی آدم ها، لحظه ها، بودن ها، خندیدن ها...برای آن وقتی که نمی دانم کِی است و چگونه، اما وقتی برسد، می آید و کم می کند، می برد و خالی می گذارد و ما می مانیم و یک دنیا ناباوری؛ انگار که کسی شوخی کرده باشد و تو فقط می خواهی خواب باشد، که بیدار شوی و بگویند انشایی بنویس از کابوس دیشبت و فقط خدا را شکر کنی که کابوس بود، تمام شد، گذشت...اما شوخی اش آنقدر جدیست و جا پایش محکم است که...

تمام دیشب، در این بهت سپری شد که چطور می شود به سادگی یک چشم بر هم زدن نبود. و من، چه ترسیده بودم، چه می ترسم از از دست دادن تک تک ثانیه ها و آدم ها. همه تان را یک به یک از ذهن گذراندم و همه ی فکرم این بود که بگویم، به همه، که چقدر مهمند، که چقدر، عزیزند...می ترسم، از این که کسی بگوید وقت امتحان تمام است و من همه ی برگه ام سفید مانده باشد.

همکلاسی، شاید تو، به همه ی این ها لبخند می زنی، با همان چشمان نافذت که برق می زدند و می دانی که ما خواهیم گذشت و باز، فراموشمان می شود همه چیز، و فهممان، به قدر لحظه ها می ماند و قدر لحظه ها به اندازه ی گذشته است. خواهی خندید به همه ی دعواهایمان، به همه ی دل گرفتگی هایمان که هیچند در مقابل یک لحظه نبودن و شاید، سرت را تکان دهی از روی حسرت که بار ِ همه ی نبودن هایی که اضافه می شوند، تنها جاهای بیشتری را خالی می کنند و به اندوهی می افزایند که دلیلش،نه به سادگی، ولی در انتها، کم رنگ می شود.

مرا ببخش، که فراموش کردم چه دلتنگت بوده ام...

*سپاس برای تو که خود می آوری، می بری و صبر می دهی و برای شب ترسناک بی انتهای من، آرامشی می فرستی به قدر جمله های ساده ای که دوباره شنیدنشان، همه ی احتیاجم بود...

 

 

نوشته شده در چهارشنبه ٢۸ بهمن ۱۳۸۸ساعت ۱٠:٢٠ ‎ب.ظ توسط من فكرها () |