قاعده اش این است که وقتی اتاقت را تمیز و مرتب می کنی، چیزهایی پیدا شوند که سال هاست  گم شده اند. چشمت به آن هایی بخورد که در اعماق در هم ریختگی ها فراموش شده اند و انقدر جا به جایشان کرده ای که یادت رفته است وجود دارند. قضیه اما اینجا برعکس است، من اتاقم را خالی کرده ام و حالا، وسط اتاق خالی‌ ِ خالی و سردم نشسته ام و عوض آن که چیزی را پیدا کرده باشم، چیزی را هم...

مادرم اگر بود، آن شعر قدیمی ِ کودکیم را می خواند و مرا دل گرم می کرد به این که هست ،همین جاها؛ چیزی گم نمی شود ، فقط آن را نمی بینی، جایی گذاشته ای و حالا فراموش کرده ای و من هر بار چیزی را گم می کردم در اضطرابش می سوختم و او هر بار مرا دل گرم می کرد و هر بار هم، پیدا می شد.

دنبالش گشتم، همه ی جاهای پنهان اتاقم را ، و به انتظار این که بیاید بیرون، بدود سمت دیوار و فریاد بزند"سک سک!" گوشهایم را تیز کردم و چشمهایم را باز. گم شدن فقط یه بازی قایم موشک ساده است که زندگی را تکانی بدهد و نگاه را وسیع تر کند و دل را دلتنگِ آن چه نیست، همان که وقتی بود ، دیده نمی شد.

با او بازی کردم، همان که مرا وسط اتاقم رها کرده بود و نمی گفت چیست، کجاست و چطور دنبالش بگردم .اتاقم هنوز آن قدر گرم بود که به بازیش تن در دهم و همراهش شوم.

دیگر مثل گذشته ها نیست، و البته قاعده اش هم همین است که نباشد. آن وقت ها می شد بی وقفه بازی کرد. نه هوا اهمیتی داشت، نه زمان ، نه فضا. بازی بود و بازی و من نمی دانم آن همه شور و شوق از کجا می آمد که یکباره رفت، شاید به همان جایی که از آن آمده بود. به هر ترتیب، دیگر توان تا ابد بازی کردن را از دست داده بودم، پس نشستم ،ساکت و آرام، تا خودش پیدا شود، زندگی کردم، با جای خالی نبودنش که نمی دانم چرا وقتی بود آن قدر احساس نمی شد و باز ، پیدا نشد.

بیا بیرون، مهم نیست که مدتهاست نبوده ای، برای رفتن ناگهانیت و این که حتی خبری ندادی تا نگران نشوم سرزنشت نخواهم کرد. قول می دهم...حالا بازی را تمام می کنی؟